ขอบคุณมากจริงๆสำหรับความสุขในปีที่ผ่านมานี้

เราเขียนและฉลองวันเกิดให้แก่ ซาสึเกะคุง ครั้งที่ 3 แล้วสินะ

จำได้ว่า ครั้งแรกสุดที่เราเริ่มที่จะชอบ ซาสึเกะ เป็นหลังจากวันเกิดเธอนิดเดียวเท่านั้นเอง
ซึ่งปีนั้นก็ไม่ได้เขียน...แอบเสียดายนิดๆยังไงก็ไม่รู้
ที่จำได้เพราะเราไม่ได้เจอกับแฟนเราในวันเกิดมัน...และวันเกิดมันก็หลังเกะหน่อย (07/27)
(*ช่วงนั้นก็โฮกเกะหนักไงเลยไม่ยอมเจอใคร)

อืมม์...ถ้าอย่างงั้นก็คือ ตอนนี้เข้าสู่ปีที่ 4 ในการชอบแล้ว...
(*แอบช้อกเอง...นี่มันนานขนาดนั้นแล้วเหรอ?)

ไม่ทันรู้สึกตัวเลยว่าเวลาผ่านไปขนาดนั้น...(ตั้งกะเรียนปี 2 จนทำงานปีแรก...นี่ก็นานแฮะ)

สารภาพบาปตามจริงเลยว่า "เดิมไม่คิดเลยว่าจะชอบได้ยาวนานมากจนเกิน 1 หรือ 2 ปีเลยด้วยซ้ำ"
ที่จริงแค่เกิน 3 เดือนยังไม่กล้าคิดเลย...- -)
ตอนนั้นกลัวมาจริงๆว่า เราจะลืมความรู้สึกที่ชอบมากขนาดนี้ในเวลาไม่นาน

เพราะฉะนั้นการที่ยังได้มาฉลองให้ ซาสึเกะ ครั้งนี้เลยเป็นเรื่องที่น่ายินดีของเราจริงๆ
เพราะนั่นแปลว่า เรายังมีชีวิตอยู่ และยังคงมีความสุขเข้ามาในชีวิตอยู่ด้วย

ตลอดมาเราเป็นคนที่พูดคำว่า ชั่วนิจนิรันดร์ และ Forever&Ever ออกจากปากได้ง่ายๆ
แต่วันหนึ่งก็ได้เรียนรู้ว่า คำว่ารักนิรันดร์ เป็นแค่จินตนาการ และนวนิยาย..
เวลาที่เปลี่ยน และทุกสิ่งที่เข้ามาทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงไปเสมอ ไม่ว่าจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม

เพราะงั้น......

เราคงไม่กล้าที่จะพูดว่า จะรักเธอไปจนชั่วนิจนิรันดร์
เพราะคำว่า นิรันด์มันช่างยาวนาน จนกลัวว่า ในตอนนั้นมันจะไม่เหมือนเดิม

เพราะเป็นเธอถึงไม่อยากที่จะต้องผิดคำพูด ไม่อยากที่พูดจาเหมือนคนโกหกออกไป
เรื่องไหนที่ตัวเองก็ยังไม่มั่นใจก็ไม่อยากที่จะพูดออกไปเพื่อให้เธอคาดหวัง
ถ้าทำไม่ได้มันคงทำให้เธอเสียใจไปเปล่าๆ (เกะจัง - ใครเสียใจ ยัยบ้าเลิกมาเป็น สโตกเกอร์ชั้นซะทีเซ่!!)

จนทุกวันนี้ก็ยังไม่สามารถพูดแบบสรุปออกมาได้ว่า ทำไมต้องชอบซาสึเกะ? แล้วทำถึงชอบแบบนี้?
ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้แบบนี้...มันยากที่จะพูดจริงๆเลยน้า~

 

แต่ถ้าจะให้พูดก็คง...ตอนนี้รักซาสึเกะคุงมากที่สุดเลยนะ (><)

ถ้าจะเล่าถึงเรื่องที่ "เรื่องตอนที่เจอกับ ซาสึเกะ" เรื่องนั้นก็เล่าไปแล้วตั้งแต่ครั้งแรก และปีแรก
ไม่อยากที่จะเล่าซ้ำอีกเพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องเล่าซ้ำแต่จดจำให้ได้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

ช่วงนี้เป็นห่วง ซาสึเกะ คุงมากๆเพราะแต่ละเรื่องที่ซาสึเกะคุงทำค่อนข้างจะทำให้เรากังวล
ไม่ได้คิดว่า ความคิดของเราจะต้องถูกต้องหรอก...แต่เราก็ยังไม่เห็นใครที่ทำเรื่องพวกนั้นลงไป
แล้วยังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขได้เลย...ต่อให้มีชีวิตอยู่ต่อได้ก็ไม่สามารถยิ้มได้แบบเดิมอีกแล้ว

ปีก่อนคำอวยพรคือ ขอให้ซาสึเกะมีความสุขมากๆ และอย่าฆ่าพี่อิทาจิ

แต่สงสัยว่า การอวยพรของเราจะไม่หนักแน่นพอ หรือ ไม่...ซาสึเกะคุงก็มุ่งมั่นสูงกว่าคำอวยพรเรา
ถึงพอจะรู้อยู่แก่ใจว่ามันน่าจะเป็นงั้นก็เถอะ แต่แค่หวังซักนิดก็พอ -*-)
แต่ถ้าถามเรา...สำหรับตัวเราเองนั้น ไม่ได้คิดว่า มันจะเป็นสิ่งที่ไม่ดีเท่านั้นกับการกระทำที่ซาสึเกะทำ

เพราะคนบางคน ถึงแม้จะเข้าใจในเหตุผล แต่ก็ไม่สามารถที่จะยอมรับ หรือทำตามได้อยู่ดี
อีกอย่าง ทุกคนย่อมต่างมีเหตุผล และความเชื่อในแบบของตัวเอง

ถึงใครจะบอกว่า มันดี หรือไม่ดียังไง ในเมื่อเจ้าตัวคิดแล้วว่า มันถูก มันก็คือถูก
เพราะฉะนั้นก็จะเหลือแค่...หลังจากนั้นสิ่งที่จะทำต่อจากนั้นเป็นยังไงต่างหาก

บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่ช่วยให้ซาสึเกะคุงได้เติบโตขึ้นและเข้าใจในโลกมากขึ้นก็เป็นได้
คนหลายคนพูดให้ตายก็ไม่เข้าใจ จนกว่าจะต้องเรียนรู้เองจริงๆ..
อย่างว่าล่ะน้า...ต่อให้พูดว่า การฆ่าพี่จะทำให้ต้องเหลือเพียงลำพังแล้วจริงๆ
ความรู้สึกที่ต้องแบกรับความสูญเสียมันก็มากเกินกว่าที่เด็กวัยไม่เท่าไหรจะสามารถตัดสินได้จริงๆ

เดิมทีปีนี้ความตั้งใจของเราคือ การไปญี่ปุ่นเพื่อไปซื้อ ซาสึเกะคุง กลับมา
แต่เพราะมีประกาศข่าวเรื่อง Movie 5 "Kizuna" ออกมา
ทำให้เราตั้งใจเอาไว้ว่า จะไปดู ซาสึเกะ ที่นั่นและถ่ายรูปกับ ซาสึเกะ ที่หน้าโรงกลับมาด้วย
พร้อมกวาดซื้อของอีกมากมายที่หน้าโรง....(แบบว่า ชดเชยที่น้องหายไปนานซะเลย)

แต่เพราะเรื่องงี่เง่าของเราเองที่ทำให้เราไม่ได้ทำตามที่เราหวังเอาไว้
ทำให้เราผิดสัญญาสำคัญกับคนสำคัญของเราอีกครั้ง..ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เราตั้งใจเท่าไหร
และเราเองก็เสียใจมากๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งเรื่องเมื่อปลายปีที่ผ่านมา และเรื่องสัญญากับซาสึเกะ
ขอโทษด้วยจริงๆนะที่เราทำพลาดไป...ขอโทษที่เราไม่สามารถรักษาสัญญาไว้ได้ทั้งๆที่เราสัญญาเอง

แต่ครั้งหน้า...จะต้องไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เราจะทำให้ได้
ว่าไปแล้ว...การสัญญาขนาดนั้นเราจะทำได้มั้ยเนี่ย? จะให้เป็นของขวัญวันเกิดน้องเนี่ย?

อืมม์...จากที่ผ่านมาในปีนี้คำอวยพรของเราเอาเป็นว่า....

ขอให้ ซาสึเกะคุง สามารถผ่านพ้นความเศร้านี้ไปได้
เติบโตอย่างเข้มแข็ง และสามารถมีรอยยิ้มที่ใบหน้าอยู่บ่อยๆนะ
*ฉากที่ร้องไห้นี่ทำเราเครียดมากจริงๆ...

ทุกครั้งที่เห็นเธอเสียใจ....ชั้นเองก็เสียใจเหมือนกัน
แต่ที่เสียใจมากที่สุดก็คือ....

"การที่ไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้เลย ไม่ว่าจะพูดปลอบใจ หรือให้คำแนะนำ"

ถึงแม้เราจะไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่าการเฝ้ามอง
แต่ก็จะเฝ้ามองและให้กำลังใจให้เธอสามารถผ่านมันไปได้นะ

สำหรับชั้นแล้วหลายๆการกระทำของ ซาสึเกะคุง
ถึงแม้ชั้นจะไม่เห็นด้วยอยู่หลายครั้งก็ตาม...
แต่ว่า ชั้นก็ยังเข้าข้างเธอนะ...ถึงจะเข้าใจและรู้ว่ามันไม่ถูกยังไงก็ตาม
ก็ถ้าแม้แต่ Fc ยังไม่เข้าข้างและคอยให้กำลังใจ...เธอคงต้องเหงาแน่ๆ

ว่าไปแล้วเดิมก็ตั้งใจว่า จะทำ AMV ตัวใหม่..แต่ซาสึเกะก็ยังโผล่มาไม่เยอะพอ
จะทำคนอื่นก็ คิดไม่ออกว่า มีฉากไหนยังไงบ้าง?...

ว่า จะเขียนโดจินช่อง...แต่ตอนนี้ก็ข่าวเธอเยอะมาก..เลยอยากเอาเวลาไปอัพเอาไว้ก่อน
*กลัวตัวเองจะลืม แล้วลำบากเอง

ปีที่ผ่านๆมาชอบเธอได้ไม่ดีเท่าไหรเลย..แต่ปีนี้จะพยายามทำให้ดีขึ้นนะ..
และจะตั้งใจอ่านหนังสือมากๆ (พวก Data Book)

ขอบคุณมากจริงๆนะ ซาสึเกะคุง

 

 

 

ปล.ปีนี้อวยพรแบบเรียบๆแต่เป็นทางการมากเลยแฮะ
คงเพราะกำลังอยู่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของน้องล่ะมั้ง?

แต่ดีใจที่ทำ Wallpapers อันใหม่น้องได้ดั่งใจมาก XD เดี๋ยวเอาไปแจกที่อีกบล็อกต่อ

กะว่าหลังจากจบช่วงฉาย Kizuna จะปั่น 100Q ให้เสร็จ
ก็นะ...ข้อมูลช่วงคิซึนะเยอะมากเลยกะรอให้ออกมาให้หมดก่อนจะได้ปั่นคำถามทีเดียว

แล้วก็ว่า จะรออ่านข่าวของ Musical ด้วยว่า เป็นยังไงไปถึงไหน